Kinderen rouwen anders dan volwassenen. Hun rouwproces verloopt vaak schoksgewijs – soms lijkt het zelfs of ze nergens last van hebben – en kan gepaard gaan met heftige emoties. Ook komt het vaak voor dat kinderen hun ouder(s) gaan ontzien om hun verdriet niet nog groter te maken. Ze komen dan pas aan rouwen toe als de volwassenen om hen heen langzaamaan weer overgaan tot de orde van de dag. Vaak zijn hun rouwreacties dan minder herkenbaar. Denk hierbij aan gedragsproblemen, psychosomatische problematiek of onverklaarbare klachten.

De dood hoort weliswaar bij het leven, maar het kan bijzonder moeilijk zijn om dat te accepteren. Het kan fijn zijn om in deze moeilijke periode iemand te hebben die “een stukje met je meeloopt,” bijvoorbeeld wanneer het rouwproces ergens stagneert of wanneer het verdriet je ernstig en langdurig belemmert. Dan kan het zinvol zijn om begeleiding te zoeken.